pamiętam…
noce niespokojne

kiedy niecierpliwość, niepewność, trwoga trzęsły moimi dłońmi

tak, pamiętam
przecież wszystko leżało wtedy w moich rękach

drżących od mrozu obcości i Wielkiej Niewiadomej

dokładnie pamiętam,
podjęłam wtedy decyzje

której konsekwencje mogły być dla mnie tragiczne i nieodwracalne

oczywiście, że
zawsze mogłam wrócić do domu i chwycić Twoją rękę,
Mamo…

D – O - M
samo brzmienie tego słowa dawało poczucie Bezpieczeństwa…

ujrzałam wtedy ironiczne spojrzenie Ucieczki.
pobłażliwie uśmiechając się szepła „wracaj do domu, dziecko!”

To był ten moment.
przez moją głowę przebiegło milion myśli, milion za i przeciw…

lecz wtedy moja Ambicja (i Wstyd który się ukrywał) powiedziała „nie!”

i wyszłam na ulice
czerwone od świateł latarni, ciemne od czającego się Zła
i musiałam nagle dorosnąć
uczyłam się stawiać pierwsze kroki, nie oglądać się za siebie i nie słyszeć nic
pobłądziłam, nie raz, nie dwa
nie raz także ktoś zachodził mi drogę,
musiałam nauczyć się spuszczać głowę
szczęśliwie udało mi się zaufać komuś,
kto nie raz podał mi rękę i służył za drogowskaz

przetrwałam

wiele zawdzięczam tamtym nocom,
teraz chodzę pewnymi krokami, moją wydeptaną ścieżką
nie ma już drżenia rąk, są tylko zaciśnięte pięści.
wracam do domu, lecz nie jest to nędza ucieczka
wracam z podniesioną głową, lecz nie z zadartym nosem
wracam i wiem, że wiele jeszcze przede mną
lat nauki, ścieżek do wychodzenia, porażek do zasmakowania….

I ta właśnie świadomość czyni mnie silniejszą.
Oprócz zdobycia jej, nie dokonałam niczego wielkiego ;)